|
Znaczenie imienia Maciej
Prawdomówność, upór, uczciwość, dzielność rzetelna nie pozbawiona dzikości. Charakter łatwy w pożyciu, skłonny wszelako
do furii, co łamie serca lub kości, szlachetność, sprawiedliwość, żadnego sentymentalizmu. Dobry na żołnierza, szefa sztabu,
wodza ekspedycji, bandytę lub podróżnika. Pomiędzy obrazami nudzi się, na koncercie zasypia albo z niego znika.
Żyją tak, jakby nic złego nie mogło się im przytrafić - ani im samym, ani ich bliskim. Jeżeli za los chwilowo nie sprzyja,
Maciej zawsze może liczyć na rodzinę i przyjaciół, których sobie zawczasu pozyskał. Można zatem żartobliwie powiedzieć,
że Macieje spadają zawsze na cztery łapy, jak koty, które też chętnie lud nazywa Maćkami. Maciejom właściwy jest spokój
i równowaga ducha. Umieją też właściwie wykorzystywać nadarzające się okazje - również w interesach. Cenią sobie uroki życia
małżeńskiego i rodzinnego. Potrafią otoczyć się rzeczami pięknymi i wygodnymi, mają dobry gust. Mają dobrą intuicję, jeśli
chodzi o sprawy finansowe i potrafią dochodzić do znacznych dostatków nawet w mało sprzyjających czasach.
Maciej - to hebrajskie imię teoforyczne: Mattatiah znaczy: dar Jahwe, odpowiada więc greckiemu Theodores, łacińskiemu
Adeodatus, a po polsku Bogdan. Czasem bywa również identyfikowane z Mateuszem.
Święty Maciej
Jak podają Dzieje Apostolskie, święty Maciej należał do grona 72 uczniów, którzy towarzyszyli Jezusowi. Maciej Apostoł
pojawia się po raz pierwszy i zarazem ostatni w "Dziejach Apostolskich" w chwili, gdy apostołowie, zebrani po
Wniebowstąpieniu Pańskim w Wieczerniku, postanawiają dopełnić liczby Dwunastu i na miejsce samobójcy i zdrajcy Judasza obrać
kogoś, kto był świadkiem działalności Jezusa od samego początku. Kandydatów było dwóch: Józef Barsabas, zwany Justus oraz
Maciej. Los padł na Macieja. W ten sposób wszedł on do grona apostołów. Przy okazji uzupełnienia grona Apostołów widać
wyraźnie prymat Piotra.
Uzupełnienie grona Dwunastu:
Wtedy Piotr w obecności braci, a zebrało się razem około stu dwudziestu osób, tak przemówił: "Bracia, musiało wypełnić się
Pismo, w którym Duch św. zapowiedział przez usta Dawida o Judaszu. On to wskazał drogę tym, którzy pojmali Jezusa, on
zaliczał się do nas i miał udział w naszym posługiwaniu. Za pieniądze niegodziwie zdobyte, nabył ziemię i spadłszy głową na
dół pękł na pół, a wypłynęły wszystkie jego wnętrzności. Rozniosło się to wśród mieszkańców Jerozolimy, tak że nazwano ową
rolę w ich języku Hakeldamach, to znaczy Pole Krwi. Napisano bowiem w Księdze Psalmów:
Niech opustoszeje dom jego
i niech nikt w nim nie mieszka
A urząd jego niech inny obejmie.
Tak więc, aby jeden z tych, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał z nami, począwszy od chrztu
Jana aż do dnia, w którym został wzięty do nieba, został razem z nami świadkiem Jego zmartwychwstania".
Pozostawiono dwóch: Józefa zwanego Barsabą z przydomkiem Justus i Macieja. I odmówili modlitwę: "Ty, Panie, znasz serca
wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego wybrałeś, na miejsce tej posługi apostolskiej, której sprzeniewierzył się
Judasz, aby pójść swoją drogą".
I dali im losy, a los padł na Macieja.
I został dołączony do jedenastu apostołów.
- ( Dz. Ap. 1.15-26 )
Gdy uroczystość obchodzono 24 lutego wówczas aktualnym było ludowe przysłowie: "Święty Maciej zimę traci, albo ją
bogaci".
|